 |
 |
Theta
Dreadnaught
Eindversterker
(alweer!)
Marcel van Overbeek: Misschien heeft U net mijn eerste ervaringen
gelezen over de nieuwe Krell KCT voorversterker en de KPS28 cd-speler. Nou,
ondertussen is mijn "bekkie" alleen nog maar verder open gaan hangen.
Wat een combinatie, wat een gemak, wat een vanzelfsprekendheid! Maar ok, boven
dit verhaal staat "Theta Dreadnaught". En de grap is dat ik mijn Theta
"ervaringen van het eerste uur" al ingeleverd had vóór mijn Krell
"ervaringen". Door webmasterachtige husselingen met de bestanden is
mijn Krell-verhaal echter het eerst geplaatst. Maar goed, nu verder met mijn
eerste Theta Dreadnaught-ervaringen, die ik U niet wil onthouden.
Het moment van uitpakken, is dan eindelijk daar. Verpakking snel aan de kant en
dit nagelnieuwe apparaat eens nauwkeurig bekijken. Direct heb ik ontzag voor
deze, werkelijk waanzinnig fraai gebouwde multi-channel eindtrap. De
configuratie, zoals we die in de winkel in Eindhoven hebben, is ereen met vijf
interne eindtrappen. Wat nadere uitleg: deze versterker is ontworpen, om zowel
de audio-, als de filmliefhebber van dienst te kunnen zijn. Simpelweg kun je het
aantal kanalen zelf bepalen (met een maximum van vijf). Wie Hifi-News&RR van
Maart 2000 gelezen heeft, weet hoe het er uitziet. Toevallige passanten in
Eindhoven ook, omdat ik de eerste twee weken, dit stuk ontwerp-vakmansschap,
zeer exhibitionistisch in de etalage heb gezet! Velen stopten en aanschouwden
...
Veel belangrijker nog, zijn natuurlijk de gehoormatige ervaringen. Ik zal
trachten er een aantal met U te delen, zodat U wellicht dermate nieuwsgierig
raakt, dat U een afspraak maakt om dit met eigen oren te bewonderen ...
Welnu, "koud" uit de doos, nog niet ingespeeld. Werkelijk waar,
direct, maar dan ook letterlijk direct, laat deze versterker je al verbazen.
Aangesloten op Proac Response 2.5, gaf dit meteen in een nog niet getunede
situatie een heel evenwichtig geluid. Wat opviel was dat het zeer krachtige laag
van de 2.5 (tekortkoming in onze ruimte!) erg goed in bedwang gehouden werd.
Gedetailleerd, en behoorlijk gedefinieerd in het laagste bereik, en dat in amper
een half uurtje ... Hier was iets bijzonders aan de hand. Natuurlijk moet ik
toelichten, dat de totale set daar erg goed in mee hielp; Krell KPS25sc,
Transparent Ultra gebalanceerde interlinks en speakerkabels! Niveau Super dus!
Na enkele uurtjes toch maar weer eens gaan luisteren. Deze versterker was dan
nog wel niet ingespeeld, maar wel lekker warm geworden. Het werd alsmaar
duidelijker dat dit een uitzonderlijk bijzondere versterker betrof. Na wat
schuiven en tweaken, had ik een werkelijk verbluffende "soundstage" en
het tonale karakter laat zich nog het makkelijkst vergelijken met het geluid van
een heel goede buizenversterker. Maar dan met een kracht en gemak, dat ik ken
van goede solidstate versterkers. Uiterst rustig in het hoog-mid/hoog, maar niet
dof of onhelder. Zeer gedetailleerd, en ultra precies. Prachtig, dit niveau van
High End anno 2000, was tien jaar terug niet denkbaar, zeker niet in deze
prijsklasse.
Na een week van gehoormatige verbeteringen en nieuwe verbazingen, toch eens een
andere speaker aangesloten. Wilson Audio Cub. Boem! Beeld ... En wat voor beeld.
De speakers totaal onzichtbaar, en de transparantie, zoals bekend van Wilson,
die niet onderdoet, voor de helderheid en resolutie, die ik ken van (veel)
duurdere soortgenoten, waaronder zelfs Krell! Gauw naar de Sonus Faber Elacta
Amator 2. Uiterst muzikaal combo! En voor zo'n compacte luidspreker, een
presentatie van een ongekend groot podium! Hugh Masekela's tsjoe, tsjoe, stond
werkelijk op het podium in onze ruimte ... een meesterlijke ervaring!
Mensen die onze site vaker bezoeken, hebben Herman's verhaal natuurlijk gelezen.
Daar waar Herman een stukje schrijft over de oud Classé ontwerper,
D.R.(eadnaught), kan ik alleen nog maar toevoegen dat geruchten gaan dat ook
Charlie Hansen van Ayre en Jim Bongiorno (van destijds Sumo, SAE, GAS) er
"de vingers in hebben gehad". Remarkable!! En als ik zo luister, dan
geloof ik het allemaal. Niet zomaar een leuk schakelingetje, maar blijkbaar een
uiterst doordacht en puristisch uitgevoerd ontwerp. Locale tegenkoppeling en een
prachtig "gescheiden" opbouw, maken deze versterker, een zeer
bijzondere in zijn klasse. Let ook eens op de achterzijde, waar al de mono
trappen zichtbaar zijn en waar natuurlijk alle bedrading aangesloten word.
Single-ended en gebalanceerde ingangen. En dan die ontzettend mooie luidspreker
aansluit terminals van George Cardas (dochter Marie Cardas werkt overigens bij
Theta). Dit systeem werkt zo feilloos mooi en solide, dat deze klemmen, wat mij
betreft, op alle versterkers mogen zitten. Deze klemmen zijn overigens alleen
geschikt voor met spades geconfectioneerde luidsprekersnoeren.
Een klein puntje nog. Om niet zomaar Ken Kessler na te spreken: het is vervelend
dat er nog altijd een vooroordeel t.o. het meerkanaals (dolby digital of dts)
gebeuren. De stereofiel is blijkbaar niet geïnteresseerd in het
"film" verhaal. Bij dit product zal dit smoesje echter niet opgaan.
Allereerst: je kunt de versterker gewoon in een stereo versie bestellen,(en
later eventueel opwaarderen naar ee meerkanaalsversie); ten tweede: de
Dreadnaught is eenvoudig weg té goed, om vergeleken te worden met het
inderdaad, vaak nog betreurenswaardig slechte geluid van veelal goedkope
DolbyDigital receivers; en ten derde: ik vraag me af, of je voor het bedrag van
de 2-kanaals uitvoering (HFL 14.675,--), een betere eindtrap kunt vinden. Kom
eens luisteren, en concludeer zelf of het niveau van dit plaatje inderdaad zo
ongekend hoog is en kijk hier of de "knapheidsfactor" U ook zo
aanspreekt!
|
|