Eddy Hendrix: Enkele maanden geleden werd ik tijdens een high-end
treffen in Edegem, aangenaam verrast door een smaakvol gepresenteerde opstelling
die bovendien een verfijnde muziek ten gehore bracht. Zo kwam ik in contact met
Technology Factory en zijn enthousiaste zaakvoerder, Francis Wijgaerts. Het hart
van de opstelling bestond uit de, mij op dat moment totaal onbekende, PrimaLuna
ProLogue One buizenversterker, de Clearaudio draaitafel en Cadence speakers.
Aangezien ik een jarenlange Quad-adept ben, was ik vooral geïnteresseerd in de
prestaties van de PrimaLuna. In een akoestisch manke zaal een dergelijke
prestatie neerzetten, vraagt om diepgaander onderzoek. Het duurde dan ook niet
lang of Francis stelde me voor om de PrimaLuna aan de lamp te voelen in mijn
vertrouwde leefruimte.
Wel eerst even voldoende plaats maken want een buizenversterker geeft een warmte
af waarbij de centrale verwarming verbleekt. Handige bijkomstige troef in tijden
van hoge petroleumprijzen! Bovendien stop je een PrimaLuna niet weg in een
kastje, het ding smeekt om gezien te worden met zijn zwart gelakte behuizing en
acht sfeervol gloeiende lampen, al dan niet met beschermdend rooster.
Voor een muzikale beoordeling vertrek ik steevast van de "Tribute to John
Bowers" van "B&W" omwille van de grote muzikale
verscheidenheid en de kwaliteit van de CD. Wat me direct opviel was de enorme
power van de PrimaLuna. Je hoeft geen grote draai aan de volumeknop te geven om
een behoorlijk geluidsniveau te bereiken, de 2 x 35 watt volstaan ruimschoots.
"The Choir of Paisley Abbey" leek hun "Panis Angelicus" live
in mijn leefruimte te brengen, zo levensecht dat ik bijna op mijn knieën
neerviel. Over het orgelstuk "Tuba Tune" van Cocker durf ik niet te
praten want ik zou gezworen hebben dat ik de wind uit de orgelpijpen door mijn
haar voelde spelen. Kortom, John Bowers zou het waarschijnlijk schitterend
gevonden hebben, met een kleine berisping omdat ik geen "B&W’s"
heb.
De mooie en bijzonder getalenteerde "Diana Krall" die volgens het
CD-hoesje pretendeerde "Live in Paris" te hebben gespeeld, zat gewoon
voor me. De stem, de instrumenten, perfect geplaatst. Gelukkig zat Elvis
Costello er niet bij.
Van een mooie vrouw naar een lelijke vent is slechts een klein stapje als je
"Chris Rea" bovenhaalt en "The Road to hell" loslaat. Ook
hiermee had de PrimaLuna geen enkel probleem, de buren iets meer. Alweer een
nieuwe vaststelling. De PrimaLuna beschikt niet over een bass- of trebleregeling
en geeft je ongezouten weer wat je erin stopt. Een kwalitatief slechte CD kan je
onder geen beding kunstmatig opkrikken, gelukkig maar. Bovendien onthoudt de
PrimaLuna zich van elke vorm van kleuring.
Inmiddels stond "Marc Moulin" te popelen om iets "Into the
dark" te doen, vermoedelijk met Diana Krall. Of hij het daadwerkelijk
gedaan heeft zal ik nooit weten, maar het klonk in alle geval meesterlijk.
"Moulin" produceert behoorlijk wat lage tonen en die werden door de
PrimaLuna behoorlijk kort gehouden. Alweer viel me iets op. Toen mijn vrouw
binnenkwam en me iets moest vertellen, diende ik het volume te laten zakken. Ook
op een zeer zacht niveau behoudt de PrimaLuna zijn volle en warme klank.
Ik heb nog talloze CD’s beluisterd en ben van de ene aangename verrassing in
de andere gerold. Qua prijs-kwaliteitverhouding scoort de PrimaLuna fenomenaal
goed. Er is slechts één ding dat me niet bevalt aan deze PrimaLuna: het is nog
niet de mijne!