PHILIPS
E288CC SQ
Marcel van Overbeek: Een buitenkans -het woord
zegt het zelf al- dient zich maar zelden aan. Maar onlangs deed zich zo'n
moment voor. Herman had de hand weten te leggen op een klein aantal zeer unieke
buizen, waaronder 40 stuks van het merk Philips, type E288CC SQ (Special
Quality) Gold Pin. Dit type is een substitute voor de
overbekende "6922", die je wellicht ook kent uit onze Tjoeb cd-speler.
Deze dubbeltriode is een van de meest voorkomende voorversterker buisjes,
toegepast in ontelbare schakelingen. Er bestaan overigens vele varianten en
merken van dit type: Sovtek (heel kort toegepast in de Tjoeb '98 wegens gebrek
aan de Philips 6922 JAN), Mullard, Amperex, Philips JAN (Tjoeb '99), ga zo maar
voort. De echt "audiofiele" buizen zijn natuurlijk de minst
voorkomende, en wellicht ook de duurste. In dit geval gaat die stelling zeker
op, want de verkrijgbaarheid van (gegarandeerd nieuwe) Philips E288CC SQ Gold
Pins is minimaal, en de prijs is op z'n zachtst gezegd, maximaal ..... Het ons
bekend aantal, moet ergens zo rond een paar honderd stuks -wereldwijd- liggen.
Wij hebben er veertig, dat betekend dus twintig paartjes! Dus Tjoebofielen,
opgelet.
Graag (nou ja, graag) wil ik beginnen met de prijs te noemen. HFL 225,- per
stuk. Voor de bestudeerden onder ons: Dus HFL 450,- per paar (dat heb je dus
nodig voor een Tjoeb!). Heeft U nog belangstelling? Ik zeker. De doorgewinterde audiofiel
zal nu ook wel beginnen te glimlachen ..... Ik moet eerlijk bekennen dat de
verwachtingen zeer hoog waren. Niet onterecht, daar de exclusiviteit van dit radiolampje
hier ook om vraagt. Overigens, de hoogte van de buis maakt het onmogelijk om de
kap van de Tjoeb te gebruiken ......
Zaterdagavond, zo rond de klok van negen uur, voltrok zich
het eerste scenario. Tjoeb uitgezet, losgekoppeld en met een Torx10 de
kap verwijderd. Even voelen of de buisjes zijn afgekoeld, want dat is erg
belangrijk. Heel voorzichtig de JAN's eruit. En zeer (nog zeerder) omzichtig de
SQ's er in. Zit alles goed ? Ehhh, nee, niet echt. De kap kan niet meer dicht.
De super buizen zijn ongeveer een centimeter groter (hoger) dan de JAN
6922's. Oeps, maar ja. Dan maar met de kap eraf. Kat weggejaagd, vrouw en kind
gewaarschuwd ..... Het feest kan beginnen.
Inderdaad, wat een feest. De eerste klanken van Tori Amos' Boys for Pele klinken
zoals ik ze niet eerder hoorde. Track 9, Hey Jupiter, laat horen hoe fragiel
Tori zingt. Maar dan met veel meer impact als eerder ..... Vreemd. Ik weet niet
beter dan dat nieuwe buizen moeten inbranden, in ieder geval gaan de
meeste voorbuizen pas echt goed klinken als ze 48 uur gebrand hebben. De avond
werd plezierig doorgebracht met mijn stapeltje R2D4 (are to die for)
cd's. Om twee uur 's nachts besluit ik dat ik de prijs voor lief neem. Deze
buizen zijn zeker "to die for". Helaas zijn er nu nog maar 19
anderen die deze kans krijgen.
Zondag. Nog eens luisteren om te controleren of het glaasje Chivas van
zaterdagavond niet teveel bijgedragen heeft aan de overweldigende prestaties.
Duidelijk niet het geval. Nog meer winst in de soundstage! Het podium is
nog beter te overzien en instrumenten en stemmen krijgen meer gestalte.
Allemensen. Wat een overzicht. Moussorgsky's A night on bald mountain, op
Mercury Living Presence, klinkt breed en diep, de verschillende
instrumentgroepen zijn prachtig verdeeld. Het repertoire van vorige avond
passeerde weer de revue en bevestigde mijn keus nogmaals: These tubes are
mine!
Maandagavond, nog vroeg. Het hele stapeltje kwam weer aan bod. En
wat ik verwachtte, gebeurde. De eerste 48 uur waren voorbij. Tjemig. Het
verschil met de JAN's is nu wel erg dramatisch. In het kort omschreven als het
verschil tussen een goede en een vreselijk goede interconnect !
Alles "voelt" juist. Tonale correctheid, juiste proporties,
ruimtelijke afbeelding en bovenal veel "lucht". Maar het meest
opvallend was nog de emotionele impact. Kippenvel was er al, maar nu gaat het
niet meer weg. Tori Amos beangstigt me, ademloos luisteren naar haar nog
intrigerender gezang. Jeff Buckley's Lilac Wine waant me in het
hiernamaals (brrrr .....). All I Need van Air laat een meer dan boeiend
contrast horen tussen electronische synth klanken en de vertederend verleidende
stem van Beth Hirsch. Natuurlijk moest ook Patricia Barber er even in, om een
indruk van de echt audiofiele kenmerken te krijgen. De bass in Too Rich
For My Blood, snort spookachtig echt. De snaren resoneren heftig, en dit is
meer dan goed volgbaar. Piano klinkt prachtig rond en strak en geeft het
absolute live gevoel. Pink Floyd's Atom Heart Mother op MFSL is
een goed voorbeeld van "Herinnert U zich deze nog, nog, nog....". Veel
ambience en een magische Roger Waters stem in IF , laten me niet
onberoerd, sterker nog, juist wat beroerd. Meeluisterende levensgezellin,
Judith, haalt net als ik, na dit nummer eens flink adem, om vervolgens met een
uitgerekt zucht te besluiten ..... Wat een emotie. Dit is werkelijk dramatisch!
Ik wil na deze te lange bespreking besluiten met een (gouden?) tip: Bent
U net zo "getjoept" als ik en overweegt U de aanschaf,
cq besluit U ook echt deze E288CC SQ GoldPins te kopen, wees er dan zeer zuinig
op en bewaar ze voor de bijzondere momenten, net zoals dat speciale flesje, of
dat lekkere sigaartje, om er dan ook intens van te kunnen genieten. En voor
diegenen die deze buisjes belachelijk duur vinden: U heeft helemaal gelijk.
Gewoon nooit meer over nadenken!